Ώρα για παιχνίδι

Δεν νομίζω ποτέ μια γυναίκα να αγάπησε στ’ αληθινά έναν άντρα για τις σκέψεις του. Δεν είχε και ιδιαίτερες σκέψεις ο Αντρέας. Ήταν σαν να ζούσα σε μια nature morte. Όλα ήταν εκεί, ζωγραφισμένα στην εντέλεια, αλλά κάτι έλειπε. Κι αυτό που έλειπε ήταν το νόημα. Κοιταζόμασταν με τις ώρες στα μάτια, δεν μπορούσα να ξεκολλήσω από πάνω του, τον κοίταζα, τον κοίταζα κι έβλεπα τι; Ένα απέραντο συναίσθημα, που ήταν ολόκληρο δικό μου… Το νόημα το έδινες εσύ, ύστερα. Ήσουν ο αδερφός μου τότε, ο πατέρας μου. Πάλι θα σ’ το πω, το σκέφτομαι συχνά, πώς το δέχτηκες… Πώς τη δέχτηκες αυτή τη θέση;

Ένας ταλαντούχος ψυχολόγος που προσπαθεί απεγνωσμένα να αλλάξει τον εαυτό του, ένας ιδεαλιστής συγγραφέας και ανερχόμενο πολιτικό στέλεχος, που πιστεύει με πάθος ότι η κοινωνία μπορεί να μεταμορφωθεί προς το καλύτερο, και μία γοητευτική καριερίστα που διχάζεται ανάμεσά τους. Δυο άντρες και μια γυναίκα που ενώνονται και συγκρούονται σε ένα ερωτικό τρίγωνο λεπτών ισορροπιών. Θα καταφέρουν να ξεπεράσουν τα εμπόδια που τους βάζουν το προσωπικό και το πολιτικό κατεστημένο ή το μυστικό φιλμ που θέλουν να αποκαλύψουν θα μείνει στο σκοτάδι;

Ένα ψυχολογικό θρίλερ σε ρυθμούς μαύρης κωμωδίας, σε μια Ελλάδα πολύ κοντά στο σήμερα.