Τι κοινό μπορεί να έχουν μια δυναμική υπαστυνόμος, ένας ρομαντικός δάσκαλος, ένας θαμώνας των φυλακών, μια καταπιεσμένη νοικοκυρά κι ένας κουκουλοφόρος;

Στην Αθήνα της κρίσης μια γυναίκα εξαφανίζεται κι η εξαφάνισή της συμπίπτει με μια καλοστημένη ληστεία. Στην προσπάθειά της να τη βρει, η υπαστυνόμος Δέσποινα Καρανικόλα θα συναντήσει ξανά έναν παλιό της γνώριμο, τον Διομήδη Δανέλλη, τον άνθρωπο που από λάθος έστειλε η ίδια πριν από λίγα χρόνια στη φυλακή. Μαζί του θα ζήσει έναν μεγάλο έρωτα, όμως ο Διομήδης δεν είναι πια ο ίδιος. Και πώς να είναι; Η ζωή του διαλύθηκε κι οι αγαπημένοι του τον ξέχασαν. Μόνο ο Μάνος, μόνιμος θαμώνας των φυλακών, στάθηκε δίπλα του, κι αυτόν πλέον ο Διομήδης τον λογαριάζει γι’ αδελφό. Στο ίδιο σταυροδρόμι της ζωής κι ο Δημητράκης, που προσπαθώντας να ξεφύγει από τον εαυτό του, μπλέκεται με τους κουκουλοφόρους της πλατείας Εξαρχείων. Ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες, οι ζωές των ηρώων διασταυρώνονται και διανύουν κοινούς δρόμους. Έτσι, θα ανακαλύψουν τον εαυτό τους, θα εξελιχθούν και θα προσπαθήσουν ν’ αλλάξουν. Κι υπάρχουν συναισθήματα που σταθερά μας οδηγούν απ’ το σκοτάδι στο φως. Ο έρωτας. Η αγάπη. Η φιλία. Μόνο που καμιά φορά γίνονται η αιτία ώστε η πορεία μας να είναι αντίστροφη.

…Έβρεχε όταν βγήκα στον δρόμο. Καλύτερα. Τα δάκρυα φωλιάζουν στη βροχή όπως οι ψιχάλες στη θάλασσα κι η θλίψη στη συννεφιά σαν τις χιονονιφάδες στο λευκό μάρμαρο. Φόρεσα την κουκούλα του φούτερ κι έγινα πάλι ο Κανένας. Τάχυνα το βήμα ως τον σταθμό του ηλεκτρικού στο Μαρούσι.

Σ’ όλη τη διαδρομή κοιτούσα τις σταγόνες να σχηματίζουν ρυάκια στα τζάμια του βαγονιού. Στην Ομόνοια το τρένο άδειασε και ξαναγέμισε σε δευτερόλεπτα. Ένα πρεζόνι μου ’χωσε στο πρόσωπο το απλωμένο του χέρι μαζί με μια θλιβερή ιστορία. Του ’δωσα σχεδόν ό,τι είχα πάνω μου. Οι συνεπιβάτες μου με κοίταζαν με μια δόση υπεροψίας και μπόλικο οίκτο. Το ξέρω πως οι ιστορίες των ζητιάνων είναι ψεύτικες. Τι σημασία έχει; Πίσω τους κρύβονται άλλες, αληθινές, όχι λιγότερο θλιβερές.

Ιστορίες σαν τη δική μου. Σαν όλων μας…

Εκείνη: Φιλόλογος με μεταπτυχιακά, πνευματώδης, ευαίσθητη, παρορμητική και κουκλάρα.

Εκείνος: Άξιος ιδιοκτήτης γραφείου τελετών, άχαρος, αναίσθητος, προγραμματισμένος και δίμετρος – να τα λέμε κι αυτά.

Τι κοινό μπορεί να έχουν λοιπόν η Βίκυ με τον Αλέξανδρο; Κανένα! Κι όμως, παραμένουν μαζί. Μαζί βέβαια τρόπος του λέγειν, μιας και ο Αλέξανδρος (που συν τοις άλλοις είναι και κολλημένος με την πρώην του) δεν την πλησιάζει ερωτικά. Η Βίκυ έχει δοκιμάσει τα πάντα μαζί του, αλλά τζίφος.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, προκύπτουν από το πουθενά τα παρακάτω:η παπα-Λάμπραινα, ένα στρουμφάκι, μια γιαγιά παρανοϊκή, ένα ζευγάρι σκαρπινάκια, ο ποιητής Φανφάρας, μια Ρωσίδα στριπτιτζού, το μωρό της Ρόζμαρι, ο Αθανάσιος Διάκος, η βασίλισσα της Αγγλίας, ένα μέντιουμ από το Μενίδι, το φάντασμα του Καζαντζίδη, ένας υπουργός λαμόγιο και ένας μυστήριος γυμναστής.
Όλα αυτά είναι απλώς ένα μικρό δείγμα μιας τρελής ιστορίας, στην οποία η Βίκυ και ο Αλέξανδρος μπλέκουν διαρκώς σε ασύλληπτες αλλά καθημερινές καταστάσεις, σ’ ένα μυθιστόρημα σπιντάτο, γεμάτο εξωφρενικό χιούμορ και ανατροπές.

«Αγάπη μου, η Ρίκα θέλει αδελφάκι».
«Αλέξανδρε, η Νίνα είναι με τον Βαγγέλη τώρα».
«Μα τι λες; Και θα εμπιστευτώ εγώ το DNA του κάθε τυχόντος Βαγγέλη για να αποκτήσει αδελφό το δικό μου το παιδί;»
«Σωστά, ενώ το δικό σου DNA είχε θεαματικά αποτελέσματα…»
«Η Ρίκα θέλει αδελφάκι κι εγώ είμαι υποχρεωμένος να της κάνω ένα».
«Με εξωσωματική γονιμοποίηση;»
«Όχι, δεν υπάρχει λόγος. Και εγώ και η Νίνα μπορούμε να κάνουμε παιδιά με το φυσιολογικό τρόπο».
Δεν πίστευα στ’ αφτιά μου!
«Δηλαδή θέλεις να μου πεις ότι θα το κάνετε;»
«Όχι πολλές φορές, μωρέ. Ώσπου να γονιμοποιηθεί η Νίνα».
Χριστέ μου, τι μου έλεγε; Κι εγώ του απαντούσα κιόλας!
Και είχα και απορίες, τις οποίες δεν κρατούσα για τον εαυτό μου. Πώς δε στράβωσε το στόμα μου από το βαρύ εγκεφαλικό;
Μαζί μου δεν το έκανε, ενώ τη Νίνα μια χαρά θα την τακτοποιούσε…
Δύο επιλογές είχα: ή να τον χωρίσω ή να κρατήσω το φανάρι για να γίνει σωστά η γονιμοποίηση, μην τους κάτσει καμιά στραβή και χάσει η Νίνα το νινί και το νινί τη Νίνα…

Ένα ταξίδι στην αιωνιότητα, αν συμβεί να είναι με επιστροφή, προσφέρει στον ταξιδιώτη ανεπανάληπτες εμπειρίες. Πρώτα-πρώτα μια συνάντηση με το Θεό – γιατί από ποιον θα παραλάβει το διαβατήριο για τον Παράδεισο; Αλλά και μια συνάντηση με το Διάολο – γιατί ποιος εκδίδει τις άδειες εισόδου στην Κόλαση; Ακόμη θα πληροφορηθεί κάτι απίστευτο: ότι διάφορα κακά που ταλανίζουν τον Κάτω Κόσμο, η γραφειοκρατία, η παρεοκρατία (μήπως και το κυκλοφοριακό;), κυριαρχούν και στον Άνω…

Άνθρωποι… Άνθρωποι πολλοί… Πολλά κορμιά, πολλές ψυχές, πολύς πόνος, δάκρυα, γέλια, όνειρα, αγκαλιές, φιλιά, ιδρώτας κι αγωνία. Κάθε οντότητα είναι ένας ολόκληρος κόσμος. Κόσμοι που σμίγουν, αγαπιούνται, βρίζονται, πληγώνονται, χωρίζουν… για ν’ ανταμωθούν με άλλους κόσμους και να επαναληφθούν οι ιστορίες, με μικρές ή μεγάλες παραλλαγές. Στο φόντο, η σύγχρονη εποχή. Ο σημερινός “απολίτιστος” πολιτισμός μας. Και στο κέντρο της σκηνής, άνθρωποι που έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους… Η απέραντη μοναξιά που φωλιάζει μες στο γάμο και οι συχνά “ανίεροι” συμβιβασμοί μεταξύ των συζύγων, ζευγάρια που φρεσκάρουν τη σχέση τους σε σεξουαλικά τετράγωνα και εξάγωνα, τα έθιμα που αναβιώνουν διατηρώντας μόνο το κάλπικο περιτύλιγμά τους, το εμπόριο οργάνων για την επιβίωση, αλλοδαπές γυναίκες που γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης για μερικά λεπτά ηδονής, μητέρες που εξωθούν τα κορίτσια τους στην πορνεία, αναρίθμητες καθημερινές προδοσίες στο όνομα του Ιούδα, η ανθρώπινη ανοησία που ασφυκτιά στα σύνορα της γήινης σφαίρας και επιχειρεί να επικοινωνήσει με το υπερπέραν, διαστροφές κάθε είδους που βρίσκουν φιλόξενη εκτόνωση στο διαδίκτυο, βρομόπαιδα της καλής κοινωνίας που παρανομούν για την πλάκα τους… ένας διανοητής, που πιο πολύ απ’ το Θάνατο φοβήθηκε τον Έρωτα… κι άλλοι… κι άλλοι πολλοί… Άνθρωποι που κινούνται ανάμεσά μας, που κρύβουν στο ημίφως τα αμαρτωλά και ακατονόμαστά τους… και ένας αθέατος, μυστηριώδης παρατηρητής, που συμπάσχει, αγωνιά, θυμώνει, αηδιάζει… και που τελικά πέφτει κι ο ίδιος θύμα αυτού του ξέφρενου καλπασμού προς το Τίποτα! Δώδεκα και πέντε αμαρτωλές ιστορίες! Δεκαεπτά ιστορίες αμαρτίας και εκτροχιασμού. Στο 12 και 5 του πολιτισμού μας. Αυτού του πολιτισμού, που προσποιείται με διάπυρες κορόνες την ακμή, ενώ ήδη βιώνει την απόλυτη παρακμή και την ολοκληρωτική ισοπέδωση κάθε διαχρονικής αξίας!

Τοπίο αγνώριστο πια η παιδική μου ηλικία με τη φημισμένη ταβέρνα του Ατρέμου και τα θρυλικά Πουτανάδικα να δεσπόζουν πάνω απ’ την παλιά γειτονιά με τα διάσπαρτα σπίτια και τους χωματόδρομους. Ο χρόνος τα πήρε όλα μαζί του κι άφησε μόνο αναμνήσεις: Το μυστήριο της Καΐρας, την ανεκδιήγητη οργάνωση του Μπούλη που θα ανέτρεπε τη Χούντα, τη μορφή του παππού, μυθική, τρυφερή, οικεία. Τόσα χρόνια στρίβω τη γωνία και νομίζω κάθε φορά πως θα ξαναδώ την αλάνα όπου παίζαμε παιδιά κι όχι τις πολυκατοικίες, στα θεμέλια των οποίων αναπαύεται η δόξα των ποδοσφαιρικών αγώνων της Πάνω και Κάτω Γειτονιάς… Ένα οδοιπορικό της μνήμης στην εποχή που νομίζαμε πως θα αλλάζαμε τον κόσμο.

Ο Αγαθάγγελος Πέτροβας είναι ένας άνθρωπος με έντονα πάθη. Ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των ανδρών, οι οποίοι λατρεύουν το γυναικείο κορμί και αρνούνται να φανταστούν τη ζωή τους χωρίς τη θηλυκή παρουσία. Παντρεμένος και σχετικώς ευκατάστατος, όταν δεν απασχολείται με την εργασία του, επιδίδεται με πάθος στο κυνήγι γυναικών. Αμέτρητες οι θηλυκές υπάρξεις που υπέκυψαν στις ψεύτικες υποσχέσεις του, όπως αμέτρητες και εκείνες που τον απέρριψαν. Το ασταμάτητο κυνήγι του έρωτα κάποια στιγμή ρίχνει στα δίχτυα του ακόμη μια παντρεμένη, όμως μοναδικής ιδιοσυγκρασίας γυναίκα, την Ελπίδα. Η φλογερή ένωσή τους θα τους οδηγήσει να βιώσουν μια απίστευτη ερωτική περιπέτεια, ανάγοντας τη σεξουαλική πράξη σε έναν μαγικό πόλεμο εξουσίας και υποταγής, στον οποίο όλα επιτρέπονται. Ο Αγαθάγγελος όμως, δεν είναι ένας συνηθισμένος άνδρας. Ο κίνδυνος αποτελεί για εκείνον την πεμπτουσία της ζωής. Η πραγματική του ταυτότητα, καλά κρυμμένη, τον οδηγεί να ζει στην κόψη του ξυραφιού βιώνοντας την κορύφωση της απόλαυσης του κινδύνου. Η σύζυγος του Αγαθάγγελου αξιολογώντας για χρόνια τη συμπεριφορά του, αρχίζει να τον υποψιάζεται. Η Ελπίδα με την έμπειρη ματιά της θεωρεί ότι η ζωή του εραστή της είναι πολύ διαφορετική από εκείνη που ο ίδιος της παρουσιάζει. Όμως και οι δύο αυτές γυναίκες έχουν έναν τρομακτικό λόγο ο οποίος τις ωθεί να εξετάσουν εσπευσμένα την ταυτότητα του Αγαθάγγελου. Έξαφνα, τα πρόσωπα της κρυφής ζωής του θα εμπλακούν δημιουργώντας δυσάρεστες ανατροπές, και οι αποκαλύψεις τις οποίες θα βιώσουν όλα τα μέλη αυτού του ετερόκλητου συνόλου, θα είναι πιο φρικαλέες απ’ όσο μπορούσαν να υποθέσουν…

Αύγουστος 1939

Η κοσμική Αθήνα έχει μετατραπεί σε κέντρο διεθνούς κατασκοπείας ενώ οι πολεμικές ιαχές της ναζιστικής Γερμανίας αντηχούν σε όλη την Ευρώπη.
Χάρη σε ένα τυχαίο γεγονός, ο νεαρός αξιωματικός της Αστυνομίας Νίκος Αγραφιώτης αναλαμβάνει την πρώτη του αποστολή. Να εξιχνιάσει τη στυγερή δολοφονία ενός πρωταθλητή πυγμαχίας.

Ο Αγραφιώτης θα μπλέξει με τη σκοτεινή πλευρά της πόλης και θα περιηγηθεί στα μεγάλα σαλόνια προκειμένου να εξιχνιάσει το έγκλημα, αλλά θα διαπιστώσει ότι ο κύκλος του αίματος μόλις έχει ξεκινήσει.
Στην έρευνά του σε κακόφημα στέκια και πολυτελείς επαύλεις θα συναντήσει τζογαδόρους, μυστηριώδεις γυναίκες, πράκτορες και ανθρώπους του χρήματος σε μια Ελλάδα που ψάχνει κατεύθυνση μπροστά στη φωτιά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Μαζί με μία ντίβα της τζαζ θα προσπαθήσει να ανακαλύψει την αλήθεια και θα έρθει αντιμέτωπος με το τέρας που γιγαντώνεται στα σωθικά της ανθρωπότητας.

Η πρώτη αποστολή του Νίκου Αγραφιώτη.

Έχουν πολλές μορφές τα οδοφράγματα∙ δεν είναι μόνο μπάζα, κάδοι καμένοι, σπασμένα μάρμαρα, ή αναποδογυρισμένα τροχοφόρα. Τα πιο ωραία οδοφράγματα, τα πιο ισχυρά, και τα πιο ανθεκτικά, θα τα βρούμε φτιαγμένα από βιβλία, πάει να πει από χαρτιά. Ένα τέτοιο οδόφραγμα είναι η Κόντρα του Σαμαράκη, ένα χάρτινο ανάχωμα, ή ένα αντάρτικο ερωτικό, και ερωτευμένο, ικανό να εγγράψει στις σελίδες του εκείνη την ανήκουστη φωνή όλων όσοι δεν είχαν, ή δεν βρήκαν ποτέ τη φωνή τους, των μικρών, και των απλών, και, τελικά, των ανθρώπινων ανθρώπων.
Κόντρα στον όλεθρο, κόντρα στην εξόντωση του ανθρώπινου γένους, κόντρα στην καταπίεση της εξουσίας, κόντρα στο πνίξιμο της εξεγερμένης ευγένειας, κόντρα στον ολοκληρωτισμό και τα καθεστώτα και τα όργανά του, κόντρα στο κουρέλιασμα της ευαισθησίας, και κόντρα, βεβαίως, στον έσχατο εχθρό μας – κόντρα στον θάνατο.
Με αυτές τις αριστουργηματικές, βαθιά ανθρώπινες, και απέριττα συναρπαστικές ιστορίες, ο Αντώνης Σαμαράκης προσθέτει άλλο ένα βέλος στη φαρέτρα, άλλο ένα εξάρτημα στον αμήχανο μηχανισμό της επανάστασης, και άλλο ένα ανθεκτικό υλικό στο οδόφραγμα που συνιστά ολόκληρο το έργο του.
Η Κόντρα αποτελεί ένα υπαρξιακό οδόφραγμα ενάντια της εξαθλίωσης και της μιζέριας, και, εφόσον είναι έτσι, χρειάζεται να το διαβάσουμε μαχητικά, αναλαμβάνοντας την ευθύνη που θέλει την ανάγνωση να είναι ήδη μια πράξη δημιουργίας.