Ο Άγγελος της Στάχτης συνεχίζει το Τραγούδι του Νεκρού Αδερφού, δηµιουργώντας έναν καινούριο µύθο που φτάνει ως το Άδυτο της Ψυχής να βρει το µακρύ ταξίδι της στη Νέκυια. Ένας νέος άνδρας χίλιων χρόνων, ένας σύγχρονος Ορφέας, καταργεί το άβατο του Άδη και συγκρούεται µε τον Σκοτεινό Θεό για να πάρει πίσω την αγαπηµένη του. Είναι ο Κωνσταντίνος, ένα πλάσµα µαγικό και τρυφερό, αλλά και παντοδύναµο, που θα ζήσει τον απαγορευµένο έρωτα του θνητού στη µουσική του Φοίβου. Θα συναντηθούν στο λυκόφως των δύο κόσµων. Από τη µια, ο τόπος των Ψυχών µε τις εντολές του χάους. Από την άλλη, πρόσωπα σηµερινά, ανυποψίαστα. Κι ανάµεσά τους, Εκείνος. Αθώος και µυηµένος, θα βιώσει τη µεγάλη µοναξιά, την Ύβρι, την απόρριψη, την ευφυΐα του. Σαν ορφικός εραστής περιπλανιέται ανάµεσα στη Στιγµή και στην Αιωνιότητα. Και γίνεται Άγγελος. Αναδυόµενος από τη στάχτη. Φως από φίλντισι και καθαρµό και άσωτο πόνο της αγάπης, το ευαγγελικό πρόσωπό του. Ένα µυθιστόρηµα αναρχικό, σαγηνευτικό, τολµηρό, που οδηγεί την Ψυχή στο ξέφωτο της µεγάλης Αλήθειας.

Ο Ναύτης είναι ένας έφηβος που φαντάστηκε τον κάμπο του σαν μια θάλασσα ώσπου ανοίχτηκε στα αληθινά πέλαγα αναζητώντας ένα κρυμμένο μυστικό. Οι γοργόνες των παραμυθιών έγιναν οι γυναίκες των λιμανιών, οι μύθοι ξέφτισαν στα κύματα κι έγιναν ιστορίες και περιπέτειες του κόσμου. Ο “Ναύτης” είναι μια ειλικρινής, συγκινητική αλλά και τολμηρή αφήγηση. Ένα ταξίδι που ενώνει απόμακρους τόπους, αλλόκοτες ιστορίες, διαφορετικούς ανθρώπους, κρυφές επιθυμίες, αναμολόγητους έρωτες.

Μια αυτοβιογραφία σαν µυθιστόρηµα. Ογδόντα χρόνια ζωής από έναν άνθρωπο που πέρασε από όλα τα στάδια: πλούτο και φτώχεια, δύναµη και αδυναµία, έρωτα και µοναξιά. Που σπούδασε φιλοσοφία µε τους πιο δύσκολους Ευρωπαίους δασκάλους, έγραψε 64 βιβλία που πούλησαν µισό εκατοµµύριο αντίτυπα σε πάνω από 40 χώρες, εργάστηκε στη διαφήµιση, τη φωτογραφία, τον Τύπο, την τηλεόραση, την πληροφορική, γνώρισε σηµαντικούς ανθρώπους και πολλούς τόπους. Ένα βιβλίο ωµά ειλικρινές, έντιµα ανθρώπινο και βαθιά γοητευτικό.

Μια παρέα Ελλήνων φοιτητών στην Ιταλία στις αρχές του ’70 ζει τη γλυκιά ζωή της πρώτης νεότητας: απολαμβάνει τον έρωτα, ασχολείται με την πολιτική και βιώνει την έκρηξη του φεμινιστικού κινήματος. Χρόνια μετά, ορισμένοι από εκείνους τους νέους θα επιστρέψουν στη χώρα που τους άνδρωσε, και θα οδηγηθούν σε απολογισμούς. .

Μια νέα γυναίκα από τη Βοιωτία έρχεται στην Αθήνα στο μέσο του καλοκαιριού, όταν οι περισσότεροι κάτοικοί της την εγκαταλείπουν. Θα περάσει μερικές μέρες σε μια λαϊκή συνοικία, στο σπίτι της μικρότερης αδελφής της, που περιμένει παιδί, και θα ερωτευτεί ένα νεαρό φοιτητή της ιατρικής. Ανάμεσα στους φίλους του θα γνωρίσει μια γυναίκα μέντιουμ. Το “Μέντιουμ” του τίτλου όμως είναι αυτή η ίδια. Η δύναμη που πιστεύει ότι έχει θα τη βοηθήσει, άραγε, να αντιμετωπίσει τα εμπόδια που θα βρει μπροστά της;

Η Ροζαλία Σεφεριάδη, κόρη του Αρίστου και της Ελπινίκης, που κατέφυγαν πρόσφυγες στη Θεσσαλονίκη το 1914, είναι μια κοπέλα διαφορετική από εκείνες της γενιάς της. Aδιαφορεί για τα τετριμμένα κοριτσίστικα όνειρα και οραματίζεται μουσικές σπουδές στο Παρίσι, παρόλο που τα σύννεφα του ναζισμού σκιάζουν ήδη την Ευρώπη.  Κρύβοντας χρόνια ολόκληρα ένα εφημεριδόφυλλο με τη φωτογραφία του νεαρού μαέστρου Ανατόλ Κοβάλσκι, παίρνει την τύχη στα χέρια της όταν λαμβάνει ένα γράμμα από τη Γαλλία. Παιδική φίλη με τον Αλμπέρτο Μαλάχ, γιο του εύπορου βιβλιοπώλη της εβραϊκής κοινότητας, ο οποίος βιώνει την προσωπική του τραγωδία, θα καταστρώσει ένα ραδιούργο σχέδιο για να περιφρουρήσει τα μυστικά και των δυο τους. Χάρη σε αυτό το σχέδιο η Ροζαλία και ο Ανατόλ θα ανταμωθούν… Τι θα προκύψει από τη μοιραία γνωριμία τους; Ποιο ρόλο θα παίξει στη σχέση τους ο Γαλλοεβραίος ζωγράφος Ζαν Πιερ Λαρούζ και ποιος είναι στ’ αλήθεια ο Κοβάλσκι; Το πρώτο βιβλίο μιας συγκλονιστικής ιστορίας για τον ρατσισμό και τον έρωτα, την τέχνη και την τόλμη της ζωής, την προκατάληψη και την ελευθερία μέσα στις στάχτες του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.

Αυτό που δείχνουμε και αυτό που είμαστε στην πραγματικότητα. Δύο ζευγάρια με ιστορίες παράλληλες. Δύο ζευγάρια, πρότυπα οικογενειών, που κρύβονται πίσω από κοινωνικές συμβάσεις. Ο Μάξιμος, ένας πετυχημένος και πολλά υποσχόμενος δικηγόρος και η Αλίκη, μια στοργική και δυναμική γυναίκα στο πλάι του που τον στηρίζει σε κάθε του κίνηση. Ο Μανώλης, ένας ευσυνείδητος υπάλληλος που ζει μια σχολαστική ρουτίνα καθημερινά με την γυναίκα του Αγγελική, την κόρη του και τον πατέρα του. Δύο ιστορίες φαινομενικά ασύνδετες που όταν όμως οι δρόμοι τους διασταυρώνονται, όλα ανατρέπονται με απρόβλεπτες συνέπειες. Φρικτές δολοφονίες ταράζουν τα φαινομενικά ήρεμα νερά της μικρής πόλης του Βορά, μυστικά που κρύβονταν μέσα σε βολικές σιωπές αποκαλύπτονται και τίποτα πια, δεν θα είναι το ίδιο…

Όταν άνοιξε τα μάτια της ήταν ήδη οι πρώτες ώρες της αυγής. Το σκοτάδι είχε αρχίσει να χάνει την απόλυτη ως τώρα κυριαρχία του, λες και κάποιος ζωγράφος είχε πάρει την απόφαση να προσθέσει λίγο φως σε έναν πολύ σκούρο καμβά, ξεκινώντας από κάτω προς τα πάνω. Το φως κέρδιζε σιγά αλλά σταθερά τη μάχη με το σκοτάδι. Ήταν μια από τις εκατομμύρια μάχες του σε έναν προαιώνιο πόλεμο ανάμεσά τους. Ποτέ κανείς τους δεν υποχωρούσε και σε κάθε ξαπόσταμα του ενός, ο άλλος έβρισκε πάντα την ευκαιρία να υπερτερήσει. Η Σοφία δε φοβόταν το σκοτάδι πια… Τώρα τα ταξίδια του ονείρου της δεν την οδηγούσαν πάντα σε εφιάλτες. Ο ήχος της απαλής αλλά ρυθμικής βροχής, που έπεφτε έξω, έφτανε στα αφτιά της σαν ένα υπέροχο τραγούδι που μόλις είχε συνθέσει μόνο γι’ αυτήν ένας πολύ ταλαντούχος συνθέτης. Ήταν μια πολύ γλυκιά μελωδία από πολλά και διαφορετικά όργανα έτσι όπως ακουγόταν καθώς έπεφτε πάνω στην άσφαλτο, στις τέντες, στους κάδους, στα αυτοκίνητα και στα φυλλώματα των δέντρων. Μια μελωδία αποπλάνησης που την οδηγούσε ξανά σε ένα ταξίδι στο παρελθόν και αυτή τη φορά ένιωθε ότι θα ήταν ένα εύκολο ταξίδι. Πλέον καμιά ανάμνηση δε θα μπορούσε να τη γεμίσει με ακόμα περισσότερο μίσος. Τίποτα πια δε θα τη βούλιαζε πιο βαθιά στον απόλυτο φόβο που τρεφόταν μέσα της χρόνια τώρα από μια άγνωστη απειλή για την ίδια της τη ζωή. Ένιωθε έτοιμη πια και ήθελε να τα θυμηθεί όλα απ’ την αρχή ως το τέλος. Ήθελε να το παλέψει, να το νικήσει, να μπορέσει επιτέλους να συνεχίσει τη ζωή της χωρίς αυτό. Να μάθει την αλήθεια, να βρει τον ένοχο και να τον κάνει να πληρώσει. Ίσως έτσι να έκλειναν και οι πληγές. Ίσως έτσι να σκόρπιζαν οι εφιάλτες. Ίσως έτσι να λυτρωνόταν…

Στην “Κρουσταλλένια” ξεχωρίζουμε μικρές πινελιές της αληθινής ζωής με ζωντάνια ηθογραφική.

Ολοκληρωμένο μέσα σ` ελάχιστα χρόνια, έτσι που να φαίνεται σχεδόν ενιαίο στη σύλληψη και την εκτέλεσή του, το διηγηματογραφικό έργο του Βιζυηνού αποτελεί αναμφισβήτητα μια ζωντανή συνύπαρξη αντιθέσεων. Η ανανεωτική πνοή της γενιάς του `80 περνά, φυσικά, κι από εδώ, ωστόσο η πρωτοποριακή τόλμη δεν εκδηλώνεται επιδεικτικά και, πάντως, δεν αποβλέπει σε εντυπωσιακές ρήξεις. Τα παραδοσιακά στοιχεία προσθέτουν σημαντικές αποχρώσεις, αλλά δε ρυθμίζουν αποκλειστικά την πολυχρωμία του πίνακα· η μεταβατικότητα της εποχής επιβάλλει τη λογική της. Έτσι, κατορθωμένη με συνετές μείξεις και προσαρμογές, η πρωτοτυπία στο Βιζυηνό δεν είναι παρά ένα είδος διαλεκτικής που συναιρεί ό,τι συνάμα αντιθέτει: το λαϊκό και το λόγιο στοιχείο, το ντόπιο και το ξένο, το ρομαντικό και το νατουραλιστικό, το μυθιστορηματικό και το διηγηματογραφικό, το αφηγηματικό και το σκηνικό, το δυναμικό και το στατικό κλπ. Ό,τι απομένει από το έργο αυτό δεν είναι μόνο το άνοιγμα ενός δρόμου που θα οδηγήσει στην άνθηση της νεοελληνικής διηγηματογραφίας· είναι το ίδιο το σώμα του κειμένου, σφριγηλό, ανθεκτικό στο πέρασμα του χρόνου και ανεξάντλητο σε ερεθίσματα. [Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]