2010 – Οδύσσεια 2

Ήταν δέκα χρονών ο Ντάνκαν Μακένζι σαν ανακάλυψε το μαγικό αριθμό. Κι αυτό, από καθαρή τύχη. Σκόπευε να καλέσει τη Γιαγιά του την Έλεν, αλλά δεν πρόσεξε καλά, και τα δάχτυλά του πρέπει να πάτησαν λανθασμένα πλήκτρα. Αμέσως κατάλαβε πως είχε κάνει λάθος, γιατί η οπτική οθόνη της Γιαγιάς καθυστέρησε δύο δευτερόλεπτα ν` ανάψει, κι ας ήταν Αυτόματης Εγγραφής. Το κύκλωμα βέβαια λειτούργησε αμέσως. Ωστόσο, μήτε ήχος ακούστηκε μήτε κι εικόνα φάνηκε. Η οθόνη ήταν τελείως κενή. Δεν παρουσίαζε το παραμικρό ίχνος παρεμβολής. Ο Ντάνκαν σκέφτηκε πως είχε μπει σε ακουστικό μόνο κανάλι, ή αλλιώς, είχε πιάσει σταθμό με αποσυνδεδεμένη κάμερα. Σίγουρα πάντως, αυτό δεν ήταν το νούμερο της Γιαγιάς. Άπλωσε λοιπόν το χέρι του για να κλείσει το κύκλωμα.

Ολοκληρωμένο μέσα σ` ελάχιστα χρόνια, έτσι που να φαίνεται σχεδόν ενιαίο στη σύλληψη και την εκτέλεσή του, το διηγηματογραφικό έργο του Βιζυηνού αποτελεί αναμφισβήτητα μια ζωντανή συνύπαρξη αντιθέσεων. Η ανανεωτική πνοή της γενιάς του `80 περνά, φυσικά, κι από εδώ, ωστόσο η πρωτοποριακή τόλμη δεν εκδηλώνεται επιδεικτικά και, πάντως, δεν αποβλέπει σε εντυπωσιακές ρήξεις. Τα παραδοσιακά στοιχεία προσθέτουν σημαντικές αποχρώσεις, αλλά δε ρυθμίζουν αποκλειστικά την πολυχρωμία του πίνακα· η μεταβατικότητα της εποχής επιβάλλει τη λογική της. Έτσι, κατορθωμένη με συνετές μείξεις και προσαρμογές, η πρωτοτυπία στο Βιζυηνό δεν είναι παρά ένα είδος διαλεκτικής που συναιρεί ό,τι συνάμα αντιθέτει: το λαϊκό και το λόγιο στοιχείο, το ντόπιο και το ξένο, το ρομαντικό και το νατουραλιστικό, το μυθιστορηματικό και το διηγηματογραφικό, το αφηγηματικό και το σκηνικό, το δυναμικό και το στατικό κλπ. Ό,τι απομένει από το έργο αυτό δεν είναι μόνο το άνοιγμα ενός δρόμου που θα οδηγήσει στην άνθηση της νεοελληνικής διηγηματογραφίας· είναι το ίδιο το σώμα του κειμένου, σφριγηλό, ανθεκτικό στο πέρασμα του χρόνου και ανεξάντλητο σε ερεθίσματα. [Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]