Πόσοι… πόσες… πόσα…

Ο διάσημος Σκοτσέζος πλοίαρχος Χάρι Γκραντ στην προσπάθειά του να ιδρύσει μια νέα αποικία στον Ειρηνικό χάνεται σε ένα ναυάγιο. Τα δύο νεαρά παιδιά του καπετάνιου αποφασίζουν να αναζητήσουν τον αγνοούμενο πατέρα τους και μαζί με τον αναγνώστη διασχίζουν ολόκληρο το Νότιο Ημισφαίριο, ζώντας μεγάλες περιπέτειες σε χώρες όπως η Παταγονία, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία, και αντιμετωπίζοντας άγρια θηρία, φοβερούς σεισμούς και επικίνδυνους ιθαγενείς, σε ένα οδοιπορικό έντονης αγωνίας και δράσης.

Δανάη φτάνει στην εφηβεία κοιτάζοντας τον ποταμό Γάγγη από τις όχθες του. Την Ινδία γνωρίζουν για χώρα τους και αυτή και ο αδερφός της. Όμως τώρα οι γονείς τους αποφασίζουν να μετακομίσουν στην Ελλάδα. Η Δανάη πρέπει να τα αφήσει όλα πίσω της, για να βρεθεί στην Άνδρο, το νησί καταγωγής της μητέρας της.
Η αλλαγή είναι μεγάλη και η προσαρμογή δύσκολη. Μα όλα αλλάζουν όταν η Δανάη μαθαίνει για τα νερά της Άρνης, τις πηγές που σε βοηθάνε να ξεχάσεις. Εκεί, στην Άρνη, ζει η προγιαγιά Ανατολή, που ανακαλύπτει πως έχει ένα μενταγιόν ίδιο με το δικό της!
Τίνος είναι η φωτογραφία που η Δανάη βρίσκει κρυμμένη μέσα στο παμπάλαιο μενταγιόν; Τι σχέση έχει ο ξένος αυτός άντρας με την οικογένειά της; Θα βρει τις απαντήσεις; Θα καταφέρει να εξιχνιάσει αυτή τη Μυστική Αποστολή; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τα βιβλία της σειράς ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ… προσεγγίζουν προβλήματα που απασχολούν παιδιά και γονείς με χιούμορ, κι ευελπιστούν ότι με το γέλιο όλα ξεπερνιούνται.
Όλα ξεκίνησαν όταν το κορίτσι αποφάσισε να μάθει κολύμπι… κι ήταν η μικρή μασκοφόρος ηρωίδα αποφασίζει κάτι, δεν αφήνει τίποτα στην τύχη του και, κυρίως, τίποτα όρθιο!
Θα τα καταφέρει ή όχι;
Καμία σημασία δεν έχει.
Ούτως ή άλλως, η προσπάθεια είναι που μετράει! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Εις τα διηγήματα, όσα εδημοσίευσα κατά καιρούς ο υποφαινόμενος τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα ενεπνεύσθην, αληθώς, από τας αναμνήσεις μου και τα αισθήματα μου, τα οποία θέλγουσιν και συγκινούσιν εμέ αυτόν – ίσως και ολίγους φιλαναγνώστας […] Έπειτα ουδαμού σχεδόν θα εύρηται ότι επέζησα βεβιασμένην θέσιν ή πλοκήν, όπως γαλβανίσω την περιέργειαν του αναγνώστου. Όπου γίνεται λόγος περί ξενιτεμένων, οίτινες επιστρέφουσι μετά μακράν απουσία ή στέλλουσι γράμματα μετά υλικής παρηγορίας εις τους οικείους, ταύτα όλα βασίζονται επί της πραγματικότητος […] Αλλά τα πλείστα των υπ’ εμού γραφέντων εορτασίμων διηγημάτων έχουσιν, ας μου επιτραπή ο λατινικός όρος, a priori την υπόθεσιν, είναι δηλαδή μάλλον θρησκευτικά. (Α. Παπαδιαμάντης, “Λαμπριάτικος ψάλτης”, διήγημα από τον παρόντα τόμο. Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)