Πόσοι… πόσες… πόσα…

Δανάη φτάνει στην εφηβεία κοιτάζοντας τον ποταμό Γάγγη από τις όχθες του. Την Ινδία γνωρίζουν για χώρα τους και αυτή και ο αδερφός της. Όμως τώρα οι γονείς τους αποφασίζουν να μετακομίσουν στην Ελλάδα. Η Δανάη πρέπει να τα αφήσει όλα πίσω της, για να βρεθεί στην Άνδρο, το νησί καταγωγής της μητέρας της.
Η αλλαγή είναι μεγάλη και η προσαρμογή δύσκολη. Μα όλα αλλάζουν όταν η Δανάη μαθαίνει για τα νερά της Άρνης, τις πηγές που σε βοηθάνε να ξεχάσεις. Εκεί, στην Άρνη, ζει η προγιαγιά Ανατολή, που ανακαλύπτει πως έχει ένα μενταγιόν ίδιο με το δικό της!
Τίνος είναι η φωτογραφία που η Δανάη βρίσκει κρυμμένη μέσα στο παμπάλαιο μενταγιόν; Τι σχέση έχει ο ξένος αυτός άντρας με την οικογένειά της; Θα βρει τις απαντήσεις; Θα καταφέρει να εξιχνιάσει αυτή τη Μυστική Αποστολή; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Εις τα διηγήματα, όσα εδημοσίευσα κατά καιρούς ο υποφαινόμενος τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα ενεπνεύσθην, αληθώς, από τας αναμνήσεις μου και τα αισθήματα μου, τα οποία θέλγουσιν και συγκινούσιν εμέ αυτόν – ίσως και ολίγους φιλαναγνώστας […] Έπειτα ουδαμού σχεδόν θα εύρηται ότι επέζησα βεβιασμένην θέσιν ή πλοκήν, όπως γαλβανίσω την περιέργειαν του αναγνώστου. Όπου γίνεται λόγος περί ξενιτεμένων, οίτινες επιστρέφουσι μετά μακράν απουσία ή στέλλουσι γράμματα μετά υλικής παρηγορίας εις τους οικείους, ταύτα όλα βασίζονται επί της πραγματικότητος […] Αλλά τα πλείστα των υπ’ εμού γραφέντων εορτασίμων διηγημάτων έχουσιν, ας μου επιτραπή ο λατινικός όρος, a priori την υπόθεσιν, είναι δηλαδή μάλλον θρησκευτικά. (Α. Παπαδιαμάντης, “Λαμπριάτικος ψάλτης”, διήγημα από τον παρόντα τόμο. Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)