Γερμανική κατοχή. Ναζί εγκαθίστανται σε μια ήσυχη γειτονιά της Θεσσαλονίκης, δίπλα στις γραμμές των τραίνων. Με την παρουσία τους ο τόπος αλλάζει, παίρνει όψη ζοφερή, αλλά οι κάτοικοι μένουν όρθιοι φυλάγοντας με αγάπη, ηρωισμό και μυστικό αγώνα την πίστη στην πατρίδα και στην απελευθέρωση.
Μια παρέα νέων κινείται εν κρύπτω εναντίον των κατακτητών, σπίτια ανοίγουν για να σώσουν κυνηγημένους, έρωτες γεννιούνται. Μια εβραιοπούλα βρίσκει καταφύγιο, άλλοι φυγαδεύονται. Η γειτονιά των τραίνων γίνεται κυψέλη φιλίας και αλληλοβοήθειας. Ωστόσο, ο θάνατος καιροφυλακτεί και αγαπημένοι φίλοι αποχωρίζονται.
Ανάμεσα στους κατακτητές υπάρχει και ένας που κρύβει άρρητα μυστικά. Αυτά θα κινήσουν τα νήματα της ζωής του και θα οδηγήσουν τις πράξεις του. Είναι εκείνος που ίσως επιβεβαιώσει ότι, ακόμη και στην πιο σκοτεινή στιγμή, ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει τη διαφορά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στα χρόνια της χούντας, η δεκάχρονη Δήµητρα µαζί µε τον δίδυµο αδελφό και τους γονείς της περνάνε τις διακοπές του Πάσχα στο σπίτι των παππούδων τους στο χωριό. Μια σειρά από απρόβλεπτα γεγονότα θα διαταράξει τη φαινοµενική γαλήνη της καθωσπρέπει οικογένειας για την οποία τα ενήλικα µέλη είναι ιδιαίτερα περήφανα.

Ένας τραγικός θάνατος, η επιβεβληµένη αναβολή του πολυαναµενόµενου γάµου, η εµφάνιση ενός άγνωστου µέχρι εκείνη τη στιγµή µέλους της οικογένειας και το καλά κρυµµένο µυστικό που θα βγει στην επιφάνεια θα ανατρέψουν τις ισορροπίες και θα πυροδοτήσουν εξελίξεις. Τέτοιες που κανείς δεν είχε υπολογίσει.

Η Δήµητρα, ο Μάριος και η θεία τους η Ελευθερία, η «Αγία Τριάδα» όπως αυτοαποκαλούνται, θα είναι η κινητήρια δύναµη όλων των δραµατικών εξελίξεων.

Ένα τρυφερό µυθιστόρηµα για την αξία της ελευθερίας, µια αλληγορία για µια σκοτεινή εποχή, αλλά και ένα ταξίδι στην αθωότητα της παιδικής ηλικίας, τότε που µόνο η Αγάπη έχει σηµασία…

Ιδού, ζήσαμε κι εμείς! Εμείς οι άφαντοι, οι αδικημένοι, οι άγνωστοι, οι απόκρυφοι, οι διαρκώς κρυμμένοι, ζήσαμε κι εμείς εδώ μέσα κάτι που αξίζει. Την αγάπη την ανθρώπινη, την καταδιωγμένη, τη σταυρωμένη αγάπη ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα που στ’ αλήθεια και με πάθος ενώθηκαν. Έτσι νομίζω, έκανε τέλος με σπασμένη φωνή η Ταμάρα. Και ο πιο μεγάλος εγκληματίας, λένε, επιθυμεί μια στιγμή, κάπως, κάτι να φανερώσει από εκείνο που έπραξε. Κάτι από το αποτρόπαιο έγκλημά του να ξεγλιστρήσει και κάτι να αποκαλύψει στους τρίτους, στον κόσμο. Να του δοθεί μια κάποια ευκαιρία να αποκαλυφθεί. Τρομερή ροπή έσταξε μέσα στο πλάσμα του ο Θεός.

Ξημέρωμα μιας Κυριακής του Μαρτίου, 2007. Δύο άγνωστες γυναίκες συναντούνται με την έκλειψης της σελήνης. Η Ανθή, πρώτη χορεύτρια, και η Μαρία, μαθήτρια λυκείου, που προετοιμάζεται για τις Πανελλαδικές εξετάσεις.

Τι κοινό έχουν αυτές οι γυναίκες; Γιατί συνομιλούν επί μήνες σ’ ένα δωμάτιο νοσοκομείου;

Ξεδιπλώνοντας το παρελθόν τους, υφαίνουν λίγο λίγο τον ιστό που τις δένει με μυστικά και ψέματα, έρωτα και τρέλα, ζωή και απώλεια. Ποια θα καταφέρει να επιβιώσει σ’ αυτό τον άνισο αγώνα;

Το χρονικό μιας αυτοχειρίας όπου δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι.

Eίναι αλήθεια, κοινώς αποδεκτή, ότι κάθε ελεύθερη κοπέλα, η οποία επιθυμεί την αποκατάστασή της, αναζητά σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας το μελλοντικό της ταίρι. Κάτι που γνωρίζει και ο Ιλαρίωνας, πλατωνικά δεσμευμένος αλλά φύσει ελεύθερο πουλί, ο οποίος αποφασίζει να διαβάσει ένα ρομαντικό μυθιστόρημα, προκειμένου να πλησιάσει διαφορετικά τον στόχο του. Και όπως όλα δείχνουν, αρχικά το καταφέρνει, με μεγάλη μάλιστα επιτυχία. Στη συνέχεια όμως, απρόβλεπτες εξελίξεις ανατρέπουν τα σχέδιά του, καθώς και εκείνα των θαυμαστριών του. Θα καταφέρουν στο τέλος όλοι τους να πετύχουν όσα ονειρεύονται; Μήπως αυτό που αξίζει τελικά δεν είναι το ταξίδι, ούτε ο προορισμός, αλλά τα απρόοπτα αυτής της διαδρομής;

Η Σοφίκα Τσαλίκη επιστρέφοντας σχεδόν 50 χρόνια στο ταραχώδες παρελθόν που την καθόρισε, θα προσπαθήσει να αναβιώσει, να σκιαγραφήσει κάθε πρόσωπο, κάθε εμπειρία, της αληθινά μυθιστορηματικής ζωής της.
Ξεκινώντας από την Σαλαμίνα του 1940, μέσα στο επιβλητικό σκηνικό ενός αρχοντικού που επίπονα προσπαθεί να κρατήσει το κύρος και την λάμψη μιας χαμένης εποχής, θα διανύσει μια περιπετειώδη πορεία που θα την ωριμάσει απότομα, βιώνοντας απώλειες, αναζητήσεις θαμμένων μυστικών, δοκιμασίες.
Η εξωτική Βηρυτός, το Παρίσι, η Πολωνία, θα είναι κάποιοι από τους σταθμούς της.
Η πολύτιμη Ατλαζία, ο μασόνος υπουργός Σαράκης, ο Φίλιππος Ροντήρης, η Νόνικα, ο δικηγόρος Τοπάλης, η χαρισματική Κασσάνδρα, ο ιδανικός Τζώρτζης, ο γιατρός Μιχάλης Φωτίου, η αδίστακτη Αρετή, θα είναι μόνο μερικοί από τους πρωταγωνιστές που θα δεθούν άρρηκτα μαζί της, σε μια αναμέτρηση που ο καθένας αναζητά τον προορισμό και το πολύτιμο μερίδιο που πίστευε πως του αναλογεί.
Μέχρι το 1996 οι καταιγίδες θα δείχνουν να έχουν κοπάσει. Την στιγμή όμως που η Σοφίκα στα 56 της χρόνια θα τολμήσει να γεννήσει μια εγγονή στην θέση της “ιδιαίτερης” κόρης της Χριστίνας, τότε ένας κόσμος ανάγκης, χλιδής, εξαρτήσεων, πάθους, εκβιασμών και εξιλέωσης θα την βάλει σε νέες δοκιμασίες.
Τα ζωώδη ένστικτα επιβίωσης του κάθε εμπλεκόμενου θα οδηγηθούν σε ακραίες καταστάσεις. Ο όλεθρος και ο θάνατος καραδοκούν παντού.
Μόνο ένας φύλακας άγγελος, έστω και “καταραμένος”, θα μπορούσε να φέρει την ανατροπή… (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Από το νέφος των ψυχών που κατέρχονται για να ενσαρκωθούν σε έναν νέο κύκλο ζωής, μια ψυχή αρνείται πεισματικά τη δίοδό της από την καθαρτήριο πορφυρή λίμνη, ώστε να επαναπατριστεί και ολοκληρώσει τη γήινη αποστολή της. Ο λόγος είναι μια οδυνηρή εμπειρία που βίωσε στην προηγούμενη ζωή και η ανάμνησή της αυτή εκδηλώνεται με μία ισχυρή άρνηση. Αυτό το γεγονός από μόνο του συνιστά ένα νομοτελειακό παράδοξο για την αιωνιότητα, που όμοιο του δεν της είχε ξανασυμβεί, καθώς είναι η πρώτη φορά που το αντιμετωπίζει. Αποτέλεσμα του παράδοξου αυτού είναι η αιωνιότητα να οδηγηθεί σε έναν υπαρξιακό διάλογο με την αντάρτισσα ψυχή, από τον οποίον διάλογο η ψυχή διεκδικεί σθεναρά τη γνώση τμήματος της επόμενής της ζωής, ώστε να λάβει την οριστική απόφαση, ή να αρνηθεί την επιστροφή της στη γη, ή να ακολουθήσει την επί αιώνες εκδηλωμένη νομοτέλεια. Το τίμημα της άρνησης ορίζεται από την αιωνιότητα ως η αιώνια ανυπαρξία. Τι συνιστά όμως αιώνια ανυπαρξία; Ποιος θα την επιβάλλει; Με ποια διαδικασία; Είναι μερικά από τα δραματικά ερωτήματα που εξουθενώνουν την ηρωική της απόφαση. Καθώς το μοναδικό γεγονός τής μη μετάβασης συνιστά πρωτοφανές λάθος της δημιουργίας, η αιωνιότητα επιτρέπει στην ψυχή να βιώσει τμήματα της μελλοντικής της ζωής και να αποφασίσει για την τύχη της.

Άνοιξε την πόρτα και προχώρησε στο εσωτερικό του σπιτιού. Ένας μικρός χώρος που χρησίμευε, ο Θεός να το κάνει, για σαλονάκι. Άρπαξε το γυάλινο βάζο, ήταν το μόνο αντικείμενο που βρήκε μπροστά της. Της φάνηκε εξυπηρετικό. Το σήκωσε ψηλά και στη συνέχεια το πέταξε με δύναμη. Μάλλον ήξερε καλό σημάδι. Ένα θλιβερό κοκτέιλ από κλάματα, απεγνωσμένες φωνές, κοκτέιλ από γυαλιά, αίμα και φόβο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)